Koniec Końców

„Od kiedy zdałem sobie sprawę, że bardzo rzadko bywam na Starówce, zacząłem tam chodzić regularnie. Jednocześnie zgłębiałem warszawską historię, nadrabiałem literaturę i sporo sobie myślałem o tym dziwnym mieście, które przez kilka ostatnich lat zrobiło ze mnie faceta. Będąc wrażliwym człowiekiem mocno odczuwałem zderzenie z pstrokatą, bezmyślną masą, jednocześnie z szacunkiem i współczuciem patrząc na tych, którzy o to miasto faktycznie dbają – dbają i kochają cierpiąc. Trudno jest kochać Warszawę, rozszarpywaną za pozwoleniem, i trudno jej nie kochać kiedy wy żyjecie.”