No Return

Hljómsveitin Motorfly ætti að vera flestum nýtt nafn í eyra en þessi sveit hefur verið starfandi sem hliðarverkefni meðlima úr sveitunum Sign, Atomstation og Single Drop m.a. Frumburður sveitarinnar, No Return, leit dagsins ljós þann 25.apríl s.l. og hefur af mörgu að státa. Mörgu sem aðdáendur sveitanna hér að ofan ætti að koma á óvart. Rólegheitin eru hér allsráðandi og gerir sveitin lítið úr því að færa sig upp á skaftið og hrista upp í lögum sínum með látum á borð við yfirdrifna gítara og gredduslátt á symbala. Það sem vekur strax athygli við fyrstu hlustun er uppbygging einhverskonar sýru í bland við áhrif frá listamönnum á borð við Nick Cave og fleiri. Söngurinn er saklaus og textarnir draumkenndir og fínir. Í bland við gítarlínur frá Birki Rafn (Single Drop) og seiðandi takta frá Agli Rafnssyni (Sign, Single Drop) gengur söngstíllinn vel upp og verður aldrei þreytandi. Þó er uppbygging laganna ansi lík út plötuna og við fyrstu hlustun eiga lögin oft á tíðum til að gleymast og blandast saman á þann hátt að hlustandi man lítið eftir laginu sem áður fór. Plötuumslagið er dimmt og drungalegt og gefur til kynna að hér sé um ansi þunga plötu að ræða. Tónlistin er þó ögn þægilegri en plötuumslagið gefur til kynna en án efa gæti hinn almenni kúnni í plötuverslun misskilið Motorfly sem harða rokkhljómsveit í anda sænsku risanna Opeth. Umslagið sýnir fuglabúr sem stendur opið í dimmu og ansi drungalegu umhverfi en þó getur hver og einn reynt að túlka textagerðina í samræmi við plötuumslagið og þannig fengið þá mynd af því sem við á. Að umslaginu undanskildu er Motorfly ekki að plata neinn. Tónlistin er fín og kemst vel til skila til lengri tíma litið. Þó þarf platan nokkrar hlustanir til að hrífa hlustanda með sér á þann hátt sem skilar árangri. Frumburður er skífan fín og lög eins og Catch My Fear og titillag plötunnar, No Return, mættu vel heyrast á öldum ljósvakans þegar tekur að líða á sumarið. Birt: 25/04/2008 Höfundur: Daníel Hjálmtýsson